Cliff Richard & The Shadows in 2008…

Cliff Richard | The Shadows | The Young Ones | 2008 | HD |

Afscheidstournee!! De mannen staan vijftig jaar op het podium!! OK, er is slijtage, maar vergelijk dat nu eens met de Rolling Stones Horror.

Chris De Burgh – The Head and The Heart

Chris De Burgh – ik ontdekte hem in 1979 – blijft altijd de moeite waard. Mooi filmpje trouwens.

Deel:

Phil Collins-dagje

Geen idee, maar vandaag jaag ik alle muziek van Phil Collins door de luidsprekers. Geen Genesis-jaren, maar gewoon zijn solowerk. Vanaf Face Value (1981) tot de Platinum Collection, zijn laatste compilatie uit 2004 toen hij besloot uit het muziekwereldje te stappen. Dat hij nog even met Genesis aan het rotzooien is geweest, zal niemand hem euvel duiden. Wat hij gedaan heeft, is meer dan de moeite waard. Ook al heeft hij het meer van complexe producties moeten hebben dan van zijn middelmatige stem. Een bijzonder mens die weer heeft gezorgd voor een mooie dag. Hij komt vast nog wel eens langs…

Bejaardenparty: Moody Blues in Oostende

Justn Hayward & John Lodge

Jammer dat ik net was verhuisd, maar op tien minuten afstand van mijn optrekje in Middelkerke traden de Moody Blues op, of in elk geval de restanten daarvan. Mijn lieve wederhelft regelde de kaarten als cadeautje voor mijn 59e verjaardag, je moet er maar op komen. Ze probeerde zelfs of ik de bandleden even backstage zou kunnen ontmoeten en stuurde een foto naar de organisatoren van Justin Hayward en mijn persoontje waarop ik hem interviewde. Dat was in 1991 toen iedereen nog zeventien jaar jonger was dan vandaag. Helaas lukte de meet and greet niet.  Dus resteerde het concert, waarvan de gemiddelde leeftijd van de bezoekers negentig jaar was en het drie uur duurde voordat iedereen op zijn stoel was getild.

Ray Thomas, begaafd fluitist en Moody van het eerste uur, was al eerder afgevoerd en anno 2008 bestaan de Moody Blues nog uit drie senioren, waarvan er twee op afstand nog enigszins herinneringen oproepen aan vroeger jaren. Drummer Graeme Edge doet dat zeker niet. Het Britse ukkie heeft de buik flink gespekt en zit als een duikelaar achter zijn trommels. Opa Graeme slaat een beetje de maat, reutelt een tekst om niet helemaal overbodig te zijn, maar meer dan een levend relikwie is hij niet. Blijven over Justin Hayward en John Lodge, de twee Moodies waar het eigenlijk altijd om heeft gedraaid nadat Dennie Laine zijn ‘Go Now’ letterlijk uitvoerde en de benen nam. Oh ja, en dan was er ook nog ene Mike Pinder. Van die man krijg ik nog nachtmerries. *)

Niet veel later dan de bedoeling was wandelen de heren het podium op, vergezeld van twee jongere dames met duidelijk een gedegen muzikale scholing. Juffrouw Eén fluit als de Rattenvanger van Hamelen en je vergeet meteen Ray Thomas. Juffrouw Twee doet het vooral met een Kurzweil keyboard. Ooit had ik er ook eentje. Fraaie machine. Helemaal rechts op het podium stond de echte toetsenist, die perfect zijn partijen inspeelde, ofschoon de Moodies inmiddels toch wel gevaarlijk van de concertband gebruik maken. De drummer, geen idee wie het was, was een spring-in-het-veld. Een pure vakman met veel gevoel voor show. Blijven over de Moodies Justin Hayward en John Lodge.

Hayward is nèt geen autist geworden, maar mist te enen male wat John Lodge moeiteloos doet: contact leggen met het publiek. De leadsinger van de legendarische band kijkt nauwelijks de zaal in en staart meer naar zijn rode Gibson ES-335, een gitaar die heel wat meegemaakt moet hebben. Het feit dat hij uitstekend bij stem was, maakte het voor mij weer goed. Ik heb hem inmiddels al zo vaak ietwat eenzaam op het podium zijn dingetje zien doen. Ook zijn andere gitaren stonden weer gestemd in de standaard. De Martin D-28, het fameuze model dat Elvis Presley ook graag om zijn nek hing en natuurlijk de Fender Telecaster. In mijn ogen is dat misschien wel één van de lelijkste modellen van Fender, maar het speelt heerlijk en het geluid is subliem.

Uiteraard pakten Hayward en Lodge de Guild met twaalf snaren voor Question en het klonk alsof de klanken uit de hemel kwamen. En als een atheïst als ik zoiets zegt, mag u van mij aannemen dat de sound ècht prachtig was. Lodge vermaakte zich als gebruikelijk op zijn Fender Jazz Bass en deed enkele nummers met de Double-Neck, ook van Fender. Zijn techniek is nog altijd wonderschoon en de vingers zijn soepel en lenig. Bij Hayward twijfel ik inmiddels. Ik zie hem barré-grepen opeens open pakken. Dat kan gemakzucht zijn, maar de leeftijd zal zeker een rol spelen.

Graeme Edge

Waar Graeme Edge gewoon de Opa is geworden, doen Justin Hayward en John Lodge nog enige moeite om er op afstand aardig uit te zien. De jonge god die Hayward was, de onverbiddelijke hartenbreker, is verleden tijd. Het haar is dun en het pathetische stadium zit er aan te komen. Bij Lodge is dat hetzelfde, maar mag het een keertje na zo’n slopend podiumleven? Opvallend is dat John Lodge werkelijk heel ontspannen is. Zijn pogingen om met vaste stem te zingen gaan nooit lukken en een toon aanhouden heeft hij nog nooit klaargespeeld, maar hij is gewoon leuk.

De Moodies in Oostende was het feest der herkenning. Niets nieuws onder de zon, je wist wat je op je bord zou krijgen. Dat bord werd goed gevuld en het eten was smakelijk. Of, zoals een Vlaming opmerkte: het zijn Bompa’s geworden, maar wat doen ze het nog mooi allemaal. En zo is het.

*) Pinder heeft aan de wieg gestaan van de Mellotron, een klaviergestuurd afspeelapparaat van opgenomen klanken en voorloper van de synthesizer. In de jaren zestig en zeventig maakte menige groep gebruik van zo’n ding en ik heb er ook eentje gehad. En… zo ongeveer altijd stuk. Volmaakt onbetrouwbaar, maar wel met een specifiek geluid. Gelukkig is die karakteristieke sound gesampled en daardoor bewaard. De Mellotron heeft voor veel vertraging in studio’s gezorgd en voor de zenuwen op het podium. Those were the days.

Elton John: Funeral for a friend (love lies bleeding)

Ik heb Elton John meerdere keren live aan het werk gezien. Een fascinerend artiest.

Eva Cassidy – Fields of Gold

Fields of Gold

You’ll remember me when the west wind moves
Upon the fields of barley
You’ll forget the sun in his jealous sky
As we walk in fields of gold

So she took her love
For to gaze awhile
Upon the fields of barley
In his arms she fell as her hair came down
Among the fields of gold

Will you stay with me, will you be my love
Among the fields of barley
We’ll forget the sun in his jealous sky
As we lie in fields of gold

See the west wind move like a lover so
Upon the fields of barley
Feel her body rise when you kiss her mouth
Among the fields of gold

I never made promises lightly
And there have been some that I’ve broken
But I swear in the days still left
We’ll walk in fields of gold
We’ll walk in fields of gold

Many years have passed since those summer days
Among the fields of barley
See the children run as the sun goes down
Among the fields of gold

You’ll remember me when the west wind moves
Upon the fields of barley
You can tell the sun in his jealous sky
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold
Vertaling

Je zult me weer herinneren als de westenwind waait
over de gerstevelden,
Dan vergeet je de zon aan de afgunstige hemel
terwijl we over gouden vlaktes lopen

Dus nam ze haar liefde mee
om een poosje te zitten staren
over de gerstevelden heen,
Ze viel in zijn armen toen ze zich liet gaan
temidden van de gouden vlakte

Blijf je bij me, wil je mijn geliefde zijn
temidden van de gerstevelden,
Dan vergeten we de zon aan de afgunstige hemel
als we in de gouden vlakte liggen

Zie de westenwind waaien, gelijk een geliefde
over de gerstevelden,
Voel hoe haar lichaam zich verheft als je haar mond kust,
temidden van de gouden vlakte

Ik deed nooit makkelijk beloftes
en er zijn er ‘n paar geweest die ik verbroken heb,
maar ik zweer dat in de tijd die we nog tegoed hebben,
we over gouden vlaktes zullen lopen
We over gouden vlaktes zullen lopen

Vele jaren zijn er voorbij gegaan sinds die zomerdagen
temidden van de gerstevelden,
Kijk de kinderen eens rennen terwijl de zon ondergaat,
temidden van de gouden vlakte

Je zult me weer herinneren als de westenwind waait
over de gerstevelden,
Dan kun je de zon aan de afgunstige hemel vertellen
wanneer we over gouden vlaktes hebben gelopen,
wanneer we over gouden vlaktes hebben gelopen,
wanneer we over gouden vlaktes hebben gelopen

Eva Cassidy – What a wonderful world

Heel paradoxaal in vergelijking met de schuurpapierstem van Louis Armstrong. Ze was heel bijzonder, deze Eva Cassidy, die in 1996 op 34 jarige leeftijd aan kanker stierf.