Bobbejaan Schoepen & Geike Arnaert — Le temps des cerises

Je kunt in België geen afslag nemen of hij leidt naar BobbejaanLand. Inderdaad, wie kent hem niet. In 2008 was-ie al 83 en maakte hij deze clip. Toch kranig! Met een harmonica-vibrato die niet onderdoet voor Toots.

Irritant gedoe….
Toevallig klik ik deze posting aan, is embedden weer uitgeschakeld. Binnenkort bepalen ze welke kleur boxer je aan moet trekken. Dit is in elk geval de link: http://www.youtube.com/watch?v=B8VQnDxY8Yw

Waarschijnlijk is de reden dat Bobbejaan een koninklijke onderscheiding heeft gekregen (6 juli 2009 of zoiets) en die CD natuurlijk weer gepromoot moet worden. Hoe dan ook: fucking irritating ach, wat vervelend nu toch.

Chris De Burgh – The Head and The Heart

Chris De Burgh – ik ontdekte hem in 1979 – blijft altijd de moeite waard. Mooi filmpje trouwens.

Deel:

Van Cliburn: Beethoven – Vijfde pianoconcert

Van Cliburn (via last.fm)

In elkaar gedoken zat ik onzichtbaar achter de etalage van de winkel van mijn vader. Ik was een jaar of twaalf. Uit de luidsprekerboxen die mijn vader zelf bouwde en verkocht, vloeiden de klanken van het vijfde pianoconcert van Beethoven mijn oren in om ze nooit meer te verlaten. Wellicht om sentimentele gedachten blijft dit pianoconcert één van mijn favorieten, ofschoon ik dit tweede deel net zo graag hoor als het Larghetto uit het pianoconcert in B mineur van Hummel. Dat zal Beethoven mij niet in dank afnemen, want die hand de pest aan Johann. Overigens een wederzijds gevoel, als we de geschiedenisboekjes mogen geloven.

David Gray – The One I Love

De beeldbreedte van het lookalike Phil Spector-arrangement is een perfecte combi met de karakteristieke stem van David Gray. Inderdaad, soms gaat het ergens over.

Susan Boyle: verbijstering

Soms zijn dingen domweg niet normaal. Zelfs de kapper heeft nog nooit aan haar kunnen verdienen. De mimiek van de juryleden is alleszeggend. Thrilling!!

Paul Potts: a miracle

Er zijn soms dingen die een mens niet begrijpt en juist daarom zo verschrikkelijk bijzonder zijn. Let op de jury.

Mary Black – Song for Ireland

Ik heb iets met Ierland en niets met Ierland. Het land is prachtig, veel muziek is heerlijk. Over de religieuze achterlijkheid wil ik hier geen woord kwijt. Mary Black echter is fantastisch. Live in dit geval en met een wonderschoon lied. Voor mij kippenvel. Let op de weergaloze piano.

Tangerine Dream – Melrose

Wonderschoon thema. De CD is trouwens prachtig. Eh… vind ik.

Tangerine Dream – Cold Water Canyon

Van de LP Encore. Op deze plaat speelde Peter Baumann nog mee, maar Edgar Froese eist, als gebruikelijk, de hoofdrol op.

Tangerine Dream – Thief

Moet ik meer zeggen voor de liefhebbers van Tangerine Dream. Het geluid van de synthesizer van Edgar Froese blijft geweldig (PPG).